sosyomat.com

22

Bu Hikayenin Başlığı Yok

29 yorum var - 25 Ağustos 2008 18:54

Kalmak değildi niyeti kızın. Ama öylece kalakalmıştı virane evin, kapısında. Adımını atsa hemen dışarıdaydı. Ama gitmekle kalmak arasında kararsızdı . Aklı çık git, kurtar kendini diyordu hep, kalbi nicedir suskundu zaten, ama duruyordu öylece kapının önünde. Neydi o zaman kalmasına sebep o da bilmiyordu. Bunca zamanın verdiği alışkanlıklardan kurtulmak zordu . Belki zincirlerini kırmak zordu alışkanlıklarının, oysa ne acı veriyordu tutsaklık nicedir. Mıh gibi çakılıvermişti olduğu yere. Gözleri hep aynı noktada, kapının kolundaydı. Aklında hep aynı bildik sahne vardı. Ne zaman bu kapıdan bir hışımla çıksa, ne zaman bu son dese, ne zaman bir daha bunu yaşamayacağım dese, yine başa sarıyordu her şey. Sanki tekrarı hiç son bulmayan bir filmdi yaşadığı.

Yan odadaki yabancıydı tüm bunlara sebep, evet nicedir yabancı olmuştu ona, bir zamanlar deli gibi sevdiği adam. Bir yabancıya tutsak hissediyordu o şimdi kendini. Biliyordu ki, bu yabancıyla bir ömür yaşamaya hazır değildi benliği. Aslında ilk başta bu kadar berbat değildi durum. Her şey daha iyi gibiydi önceleri, zamanla her şey kötüleşmeye başladı. Sevdiğini sandığı insanın aslını tanımak, kızın iç dünyasındaki gerçeği alt üst etti. Evet zaman göstermişti ki, kızın hayalinde sevdiği adam, aslında içerde yatan bu yabancı değildi. Kendini hayallere o kadar çok kaptırmıştı ki kız, zamanın gösterdiği gerçeklere her defa kapadı gözlerini, ve öyle bir zaman geldi ki alışkanlıklar yapıştı bu sefer yakasına. Şimdi ne eskisi gibi sevebiliyordu yanındakini, ne de alışkanlıktan öteye gidemeyen bu beraberliği bitirebiliyordu. Gözü kapının kolundaydı hep, bir adım atsa dışarıdaydı oysa. Sonra diyordu içinden, ya sonra. Her defa alışkanlıklarına yenilmekten öyle yılmıştı ki. Kendini tanımıyordu nicedir. Bitsin diyordu hep içindeki ses, bitsin! Kurtar kendini bu bağımlılıktan.

Sevmek başka şeydi tatmış bu duyguyu, biliyordu bu yaşadığı sevginin aslı değildi, kandırıyordu kendini. Sevmiyordu içerdeki adamı, yanında kalmak, onla yaşamak niyeydi o zaman. Çoğu kere arkasına bakmadan kaçmıştı bu evden. Çoğu kere çıkarmıştı bu yabancıyı aklından, hayatından. Kalbi nicedir yok diyordu bu sevda bende. Her seferinde ne olmuştu da dönmüştü bu adama o zaman. Niye kanmıştı ki bir yabancının gözyaşlarına. Oysa kendine acımazdı kız. Ne diye üzülüyordu ki şimdi bu adama. Ne diye anne şefkati gösterip, tutsak oluyordu ki ona. Kapıdan çıkıp giderken onu öksüz bırakmak mıydı zor olan. Oysa nicedir öksüzdü bu sevda. Kız kalbinde öldürmüştü adamı. Yaşamıyordu ki artık o içinde. Virane evin, küçücük odası, şahitti kızın şimdi gözyaşlarına. Dizlerinin dermanı kesildi birden, çöktü yere kız. Ağlıyordu çaresizliğine, alışkanlığıydı bu adam onun. Şimdi bu kapıdan çıkıp gitmek, bir annenin çocuğuna şefkatini esirgemesi gibi bir şeydi, oysa kız daha büyümemişti ki, nasıl kanat açabilirdi ki bu yabancıya. Gitmek bu kadar zorken, kalmakta çok ağır gelir olmuştu omuzlarına.

Son bir güç buldu birden içinde, evet son kez yapmalıydı bunu, son kez çıkıp gitmeliydi bu kendisine ait olmayan hayattan. Artık beklediği bir kurtarıcı da yoktu zaten. Kendi kendine bir hayat kurmaktı tek istediği, kim bilir belki alışkanlık olmayan, gerçek bir sevgi de günün birinde bulurdu onu. Ayağa kalkıp kapının koluna doğru uzandı. Kapıyı açıp temiz havayı içine çekti. Sonra kapıyı usulca kapattı. Ağır ağır yürüyordu şimdi. Arkasına bakmadan sessizce yürümeye devam etti. Sanki arkasına dönüp baksa bir şey kolundan çekip götürecek gibi, sadece önüne bakıyordu. Her adımda daha da kendine geliyordu. Daha da sakinleşiyordu içindeki fırtına. Şimdi ne yapmalıydı, iyi düşünmesi gerekti. Sonra aklına terminale gitmek geldi.

Oldum olası severdi uzun otobüs yolculuklarını. Bir den içini olmadık bir umut kapladı, kızın. Şimdi yeni bir şehre yolculuk yapma vaktiydi. Yeni bir şehir, yeni bir hayat demekti. Belki nicedir beklediği huzur, sadece bir otobüs biletinde gizliydi…