sosyomat.com

13

umut ve çocuk

24 yorum var - 16 Ağustos 2008 15:54

Gecenin karanlığına uyanmıştı yine çocuk. Biliyordu artık, kapasa gözünü dalamayacaktı uykuya. Yine o kötü hayaller yapışacaktı yakasına. Birden bir yumru oturdu yine boğazına. Evde olsaydım şimdi diye içlendi yine, evde olsaydım da hiç uyumasaydım. Kaç gecedir bu hastane odası dar gelir olmuştu ona. Ayağa bile kalkmadan saatlerce, günlerce bu yatakta hiç kalkmadan, yatmak ne zor geliyordu artık çocuğa. Artık gözyaşları da alışmıştı , her gece akmaya. Ağlıyordu çocuk yine. hem ağlıyor, hem dua ediyordu. Allah ım ne olur iyileşeyim artık, hayırlısıyla, iyileşeyim de gideyim artık evime. Sağ tarafına döndü çocuk hem ağlıyor, hem evinin hayalini kuruyordu şimdi. Kanserdi çocuk, daha küçücük yaşta öğrenmişti bu kelimenin ne kadar kötü olduğunu. Annesi geldi birden gözünün önüne, o öğrendikleri ilk gün ne çok ağlamıştı öyle. Hem ağlamış hem öpmüştü onu. Çocuk o zaman anlamıştı ters giden bir şeyler olduğunu. Sonra hastaneye yattığı ilk günü düşündü. Ne çok oyuncak getirmişti herkes ona. Oyuncak istemiyordu ki o oysa. Evini istiyordu sadece. Evini, yatağını, annesinin yemeklerini istiyordu. Bide arkadaşı vardı çocuğun mahalleden, adı Kenan. Ne güzel oyunlar oynardılar Kenan la. Kenan unuttu mu acaba onu, belki de başka arkadaşlar bulmuştur kendine, diye düşündü çocuk, bide ona ağlamak geldi içinden şimdi.
Hastanede onun gibi çocuklar vardı, ama o yataktan kalkamadığından onlarla oyun oynayamıyordı , hem oyun oynayacak olsa, beyaz giymiş ablalar hemen kızardı onlara, hiç sevmiyordu o beyaz giyen ablaları çocuk. Her geldiklerinde iğne yapıyorlardı çocuğa. Bazen şaka da yapıyorlardı ama çocuk sevmiyordu yinede onları. İçlerinden biri vardı sadece sevdiği. O gelince, çocuğa gülümserdi önce hep, nasıl oldun bakalım bugün, daha iyi misin derdi. Hem o iğne yaptığında o kadarda canı acımazdı hiç. Çocuk sürekli bir şeyler düşünmekten yorulmuştu artık, göz kapakları ağırlaştı iyice. uykuya daldı yavaşça. odanın penceresinden giren ay ışığı, çocuğun yüzündeki gözyaşlarına vuruyordu şimdi. Ne masum kokuyordu yüreğindeki umutları o anda. Çocuk güzel bir rüya görmeye başlamıştı artık, yüzüne tatlı bir tebessüm yayıldı. Kim bilir, belki çok sevdiği annesinin yanında, evindeydi o şimdi, belki kanser nedir, nedendir unutmuştu bile o anda, küçücük bir umuttu zaten onu tutan hayatta, zaman ne kadar… umutlar tüketirse tüketsin, kalmalıydı o küçücük yürek bu dünyada